«Sphinx of black quartz, judge my vow, which vexing zephyrs? Хмурый жрец, съёжив щёку, шепчет юной эльфийке, где брызги прячут алфавит?» Разъяренный чтец эгоистично бьёт пятью жердями шустрого фехтовальщика. Чуєш їх, доцю, га? Кумедна ж ти, прощайся без ґольфів! У рудога вераб’я ў сховiшчы пад фатэлем ляжаць нейкія гаючыя зёлкі. Под южно дърво, цъфтящо в синьо, бягаше малко пухкаво зайче. The quick brown fox jumps over the lazy dog.